Sokaktaki vatandaşla yâda iş yerindeki işçiyle sohbet ederken toplumun büyük bir çoğunluğunun ne kadar da apolitik olduğunu içimiz kan ağlayarak görüyoruz. Toplumun siyasi görüşü resmi ideolojiyi bir türlü aşamamış, kendi içinde hapsolmuştur. Ülkede ve dünyadaki yaşanan siyasi gelişmeleri ne yazı ki medyanın yansıtmalarına göre algılamakta ve buna göre yorumlamakta. Egemenlerin en büyük aracı olan medya istediğini yüceltme, istediğini yok etme gücüne sahiptir ve yüzdendir ki sistem her zaman burjuva medyayı kullanıyor. Sistem her zaman medya sayesinde kitleleri yozlaştırmış, zaman zaman milliyetçiliği, ırkçılığı körüklemiş, yeri geldiğinde insanları uyutmada uyuşturucu görevini görmüştür.  Günlük gündem değiştirerek insanların kafası karıştırılıyor ve insanlar bu ülkede neler olup bittiğini anlayamaz hale geliyorlar. Özellikle genç kuşaklara dayattığı futbol ve tele- vole, yetenek yarışmalarıyla gençleri meşgul ederken emekçilere çalımlar atmaktadır. Bu yüzden medya sistemin vazgeçilmez bir parçasıdır.  Son zamanlarda yaşanan açılım süreci, DTP kapatılması öncesinde ve sonrasında olduğu gibi medyanın kin ve nefret kusan kışkırtmalarına seyirci olduk. Seçim döneminde bizlere kurtarıcı seçenekleri sunulup seçmemiz isteniyor ve seçiliyorlar, hem de hiç azımsanmayacak bir kamuoyunu da arkalarına alarak kazanıyorlar da ve gelinen yerde halk yaşanan bunca çilelerin ardından politikacılara ve bu sisteme güvenmediklerini söylerler. Herkes bu sistemden şikâyet eder ancak sisteme dokunmayı düşünmez ve hatta en temel hakları için bile mücadele vermekten yoksundurlar. Örneğin, siyasi partilerin ve yine bu partilerin başında gelen AKP’nin zulmün, sömürünün ve savaşın asıl kaynağı olan sistemle bir çelişki içinde değil,  onun bir uşağı olduğunu göremediği yerde var olan sorunların kaynağının sadece mevcut hükümeti yâda geçmiş hükümetleri suçlamakla değil de; sorunun sistem sorunu olduğunu, hükümetlerin değişmesiyle bu sorunların aşılamayacağını, başa geçecek bütün burjuva siyasilerinin bugün olduğundan da çok farklı çalışma yürütemeyeceklerini ve yeni bir dünyanın mümkün olabileceğini, insanın insan onuruna yakışır bir yaşam sürebileceği zulmün sömürünün olmadığı bir sistemin var olduğunu söylüyoruz da ve tabi sisteme karşı çok etkili olmadığımızda açık ve bunun birçok sebebi var elbette. Bugün sadece tüm meselelerin kaynağındaki sistemi teşhir etmek de yetmez. O sistemin ne kadar elit, küçük bir azınlığın çıkarına hizmet ettiğini anlatmak gerekiyor. Yeni bir yıla girdik ve ne yazık ki yeni yıla zamla zulümle girdik. Akaryakıt başta olmak üzere birçok şeye fahiş zamlar geldi bizler ise eğlendik, yeni yıl dileklerinde bulunduk ancak toplum olarak bir muhalefet oluşturamadık. Buda toplumsal örgütsüzlüğümüzden kaynaklanmaktadır. Maalesef çok unutkan bir toplumuz. Maalesef bu huyumuzdan hiç vazgeçemiyoruz, unuttuk asılanları, unuttuk katledilenleri, unuttuk bu işçi sınıfı mücadelesinde canlarını verenleri. Bu unutkanlığımızla daha çok katledilen olur ve daha çok zulümle, zamlarla boğuşuruz. Zor evet çok zor bir iş yaşamak, insan gibi yaşamak için mücadele etmek ama hangi yaşam sancısız başlamıyor ki.

Yeni Dünya Gençliği
İstanbul